13 deuren dicht…. en eentje open (hopelijk)

Conflict transformatie in zwaarbewaakte gevangenis in Buenos Aires

Waltar is op zijn 19e in aanraking gekomen met justitie en is toen veroordeeld tot 33 jaar gevangenisstraf. Tot zijn 52e zit hij dus ‘binnen’. ‘Binnen’ betekent in dit geval dat hij in een barak woont met 59 andere gevangenen. De barak zit van buiten op slot en binnen moeten ze het maar uitvechten met elkaar. En dat doen ze dus ook om de haverklap. Een paar keer per jaar heeft dit dodelijke gevolgen.

De meeste gevangenen komen uit de buurt. Vlak naast de gevangenis is een vuilnisbelt waar veel mensen uit de omliggende sloppenwijken werken. Ze zoeken er tussen het afval naar materialen die ze kunnen verkopen (zoals karton, petflessen en metaal) en naar dingen om te eten. De voorzieningen zijn er slecht en veel mensen hebben de lagere school niet afgemaakt. Wel te begrijpen dus dat sommigen (lang niet allemaal!) zich laten verleiden tot drugs en het snelle geld van de misdaad.

Als je in Argentinië geld en connecties hebt kun je met een hoop wegkomen (net is nog een, met de gouverneur bevriende, vrouwenhandelaar vrijgesproken), maar een analfabete ‘recycelaar’ van de vuilnisbelt kan rekenen op weinig begrip en idioot lange straffen.

December is geen makkelijke maand in de gevangenis. De temperatuur is rond de 35 graden en doordat de meesten ook nog balen dat ze niet bij hun familie kunnen zijn met de feestdagen, lopen  de spanningen al snel op.

Een paar maanden geleden ben ik voor het eerst de 13 zwaarbeveiligde deuren doorgegaan om een dag in de gevangenis door te brengen en was toen meteen geraakt door de gesprekken met de jongens daar. Er zitten er een aantal die ongelofelijk graag dingen willen leren en diploma’s willen halen zodat ze, als ze vrij komen, wat meer kansen hebben om iets van hun leven te maken. En ze vertelden me dat ze echt wanhopig worden van alle conflicten met de celgenoten. Het is bijvoorbeeld onmogelijk om in de barakken een boek te lezen, omdat je de hele tijd alert moet zijn dat niemand je iets flikt.

Zo ontstond het plan om een paar trainingen conflicttransformatie te geven en gisteren was ik er weer een dag om de gevangenen wat beter te leren te kennen en erachter te komen hoe ik het best met ze kan werken. Het gaat nog wel een pittige opdracht worden. Mijn contactpersoon (die voor mijn bezoekerspasje moet zorgen) is een fantastische vent, maar qua communicatie niet zo betrouwbaar (soms hoor ik opeens weken niets van hem). De vrouw die had aangeboden om fondsen te werven voor dit project heeft me gemaild dat ze toch geen tijd heeft en ik vind het best spannend tussen die boze mannen, maar ik ga toch een poging wagen.

Het is al erg genoeg als je fysiek opgesloten zit. Ik wil op zijn minst een oprechte poging doen om ze wat handvatten mee te geven om in hun hoofd wat meer vrijheid te krijgen.

Advertisements
  1. Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: