Liefde in tijden van chaos

Ik ben al een tijdje serieus op zoek naar een partner. Eigenlijk het liefst zelf meerdere partners…. In dit geval geen charmante Argentijn op het witte paard, maar een serieuze organisatie om vanaf volgend jaar mee samen te werken. En dat is nog een hele zoektocht!

Het afgelopen jaar hebben we jongeren uit hele arme gebieden geleerd meer zelfvertrouwen te hebben en om zelf een sociaal project op te zetten. Nu zoek ik 4 lokale organisaties die getraind willen worden om dit programma te geven aan jongeren uit hun eigen organisatie.

De afgelopen weken heb ik duizenden kilometers afgelegd naar verschillende hoeken van dit enorme land en heb ik tientallen mensen gesproken in allerlei organisaties. Aanvankelijk verwachtte ik dat ik aan zou komen, om tafel zou gaan zitten met de geïnteresseerden binnen de organisatie. Ik zou uitleggen waar het om ging, zij zouden wat vragen stellen en dan zouden we beslissen of er samengewerkt zou gaan worden of niet. Beetje naïef achteraf gezien….

Twee weken terug had ik om half 8 ‘s ochtends een afspraak bij een community radio in één van de sloppenwijken van de stad Rosario. Degene met wie ik had afgesproken was er niet, maar de mensen die er wel waren onthaalden mij, op zijn Argentijns, met uitgebreide omhelzingen, kussen en natuurlijk mate (lokale thee die je allemaal uit dezelfde beker drinkt). Zonder uitleg werd ik de studio ingeleid en opeens was ik gast in het lokale radio programma. Tegen 4 uur ’s middags had ik ongeveer 5 keer mijn verhaal half gedaan aan diverse mensen die geen van allen erg goed luisterden en nog steeds geen potentiele trainers gesproken.

Vlak voordat ik de bus terug nam was het eindelijk gelukt om 3 mensen bij elkaar te krijgen die misschien het programma konden geven. Ze hadden maar een half uur de tijd en in dat half uur ging ongeveer 3 keer een telefoon, kwamen er meerdere sms-jes binnen en moesten verschillende mensen even de zaal uitlopen. In Argentinië is dit een doodnormale vergadering. Het komt zelden  voor dat je langer dan een half uur met elkaar praat zonder gestoord te worden en langer dan twee zinnen luisteren houden ze zelden vol zonder je te onderbreken. Ik word bij vlagen wanhopig van die chaos.

Op dit moment ben ik in een rurale kostschool in Patagonië. Prachtige school voor Mapuche indianen uit afgelegen dorpen, waar ze naast de gewone vakken heel praktische dingen leren over landbouw en veeteelt. De afspraak stond al een maand. Ik ben er nu 3 dagen, maar het lukt nauwelijks om de goede mensen te spreken. Het is heel gezellig en hartelijk en tegelijkertijd een ongelofelijke chaos. Gekmakend!

Af en toe vind ik het echt lastig om te weten wat ik moet doen. Met mijn Nederlandse maatstaven is het bij bijna alle projecten die ik bezoek een zooitje ongeregeld. Mails worden niet gelezen, van te voren iets afspreken heeft geen zin, want alles wordt ad hoc besloten en mensen hebben in het algemeen ongelofelijk veel moeite met luisteren. Ze zijn snel afgeleid en niemand laat elkaar uitpraten. Gaat dit in Nederland ook zo? Ik herinner het me een stuk georganiseerder, maar misschien idealiseer ik het wel….

Bij de radio had ik af en toe echt zin om mijn gastheer eens flink door elkaar te schudden en vervolgens de hele chaos achter me te laten. Totdat ik me weer realiseerde dat de goede man al 25 jaar lang elke dag onbetaald aan het werk is in de sloppenwijken om te proberen jongeren aan het werk en van de straat te helpen. De directeur van de school in Patagonië  heeft misschien een aandachtsboog van maximaal 2 minuten, maar hij is wel elke ochtend als allereerste op school en gaat als laatste weg. Alle 150 kinderen kent hij bij naam en hij weet welke problemen er spelen in hun families. Als de chauffeur ziek is dan brengt hij de kinderen naar hun dorpjes en als de kok het niet meer ziet zitten helpt hij mee in de keuken.

Als ik zoveel liefde en toewijding zie, dan lijkt het me opeens een detail dat ze al weken niet reageren op mijn e-mails en zet ik er toch maar weer de schouders onder. Tot nu toe hebben we ongeveer 2,5 partner gevonden, dus nog 1,5 te gaan… Eén bezoek is blijkbaar gewoon niet genoeg om tot afspraken te komen, dus de komende weken gaat de road-tour-deel-2 van start en ga ik ze allemaal weer langs.

This slideshow requires JavaScript.

Advertisements
  1. #1 by Jasper on May 27, 2012 - 2:11 am

    Tja Chris, mooi stuk. Geduld maar weer. Ik heb van wijze mannen begrepen dat het soms 5 jaar kan duren voordat er een vertrouwensband ontstaat. En inderdaad in alle chaos zien wat er WEL is. Succes verder…

  2. #2 by Marcel on May 28, 2012 - 3:13 pm

    Mooi beschreven chris, sterk hoe je hierin de werkelijkheid reflecteerd.
    Pijnelijke liefde. Ik herken het in andere mate herkenbaar in Tanzania en Mozambique. De kunst is (natuurlijk) om vanuit een gemeenschappelijk doel elkaar te vinden. En al heb je elkaar gevonden dan is het blijven investeren in je relatie. Padre Chifri was en is een mooi voorbeeld hoe een community op een hoger plan te brengen. Je weet hoeveel
    hij heeft rondgelopen en mensen bezocht én succes heeft gehad.
    En jij bent Christien Oudshoorn en probeert het op jou manier en door te ervaren kom je steeds een stap verder. En ja dat kost (in onze ogen) veel tijd. Ook als je de partner hebt gevonden. Maar die tijd is blijkbaar nodig om die liefde te laten bloeien en te verspreiden.
    Het vinden en sluiten en onderhouden van Partnerships is een uitdaging die zich moeilijk laat vangen in een uitgestippeld tijdspad. Geluk, toeval, flexibiliteit en vasthoudendheid helpen daar bij. Én er kan iets heel
    moois uit voortkomen.

    Succes inspirerende vrouw,

  3. #3 by Desiree on May 31, 2012 - 7:26 am

    Hallo lieve Chris, wat is het toch weer fijn en inspirerend om je blog te lezen. De wijze waarop je bruggen blijft bouwen tussen je eigen (cultureel ingegeven) perspectief en die hele andere Zuid Amerikaanse cultuur, en dan toch weer de liefde weet te vinden in beiden. Volgens mij raak je hiermee de essentie, die liefde laten stromen, in welke vorm dan ook… Wanneer het eenmaal een ingang heeft dan sijpelt het in eigen tempo verder…
    Heel veel succes met je tweede ‘ tour d’amour’!

    Liefs

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: