Hoe een atletiekbaan het verschil maakt

Er is op het moment veel discussie gaande over het nut van ontwikkelingssamenwerking . Het is wat mij betreft altijd goed om kritisch te kijken naar hoe dingen gaan EN ook heel belangrijk om te beseffen dat de problemen in zuidelijke landen complex zijn en je dus echt moet proberen de context te leren kennen, voordat je bepaalt of iets nuttig is of niet.  

Atletiekbaan op 3000 meter hoogte
De Lorenzschool is een lagere school in Leiden die elk jaar een sponsorloop organiseert om geld op te halen voor een goed doel, in dit geval voor Che Amigo. We hebben voorgesteld om, met behulp van de kinderen, een bijdrage te leveren aan de bouw van een atletiekbaan bij de school van El Alfarcito in de Andes. Verschillende mensen reageerden verbaasd op de keuze voor dit project en ik kan me daar wel wat bij voorstellen. Een atletiekbaan is misschien niet het eerste waar je aan denkt bij armoedebestrijding. Pas als je begrijpt hoe de kinderen daar leven kom je er achter hoe belangrijk die baan eigenlijk is.

Armoede niet alleen geldgebrek
Het eerste belangrijke punt is dat armoede niet alleen te maken heeft met weinig eten en geld. ‘Arm zijn’ heeft ook een heel grote invloed op hoe mensen zich voelen en hoe ze over zichzelf denken. Bijna alle mensen in de bergen hebben last van een lage eigenwaarde. Ze schamen zich voor hun gebrek aan opleiding, hun accent, hun armoedige kleding etcetera. Als je met ze praat merk je duidelijk dat ze heel verlegen zijn; ze praten zacht, kijken je vaak niet recht aan en vinden het moeilijk om initiatieven te nemen en om voor zichzelf op te komen.

Zelfvertrouwen en sociale vaardigheden
Doordat de kinderen nu naar een goede school kunnen worden hun kansen op een baan veel groter. Maar om een baan te krijgen in de stad, of om in de bergen een eigen bedrijf op te zetten is het belangrijk dat ze ook in zichzelf gaan geloven en goede sociale vaardigheden ontwikkelen. En hierbij speelt de atletiekbaan een cruciale rol!

Uitblinken zonder woorden
De meeste mensen in de bergen leven van het hoeden van geiten en schapen. Kinderen zijn van jongs af aan gewend om lange afstanden door de bergen te lopen met hun kuddes. Dit is werk dat weinig aanzien heeft maar het geeft je wel een heel goede conditie. Het is belangrijk dat deze kinderen kunnen sporten omdat dat ze iets geeft waarin ze kunnen uitblinken. Zeker voor deze kinderen, die zo’n moeite hebben om zich met woorden uit te drukken, is dit essentieel.

Ontmoetingsplaats zorgt voor meer samenwerking
De atletiekbaan wordt ook een ontmoetingsplaats. Mensen wonen in de bergen heel ver uit elkaar (sommigen moeten een paar uur lopen om bij hun buren te komen) en hadden tot een paar jaar terug nauwelijks contact met elkaar. Door het bouwen van de school hebben ze leren samenwerken en nu beginnen ze elkaar steeds meer te steunen. Bijvoorbeeld door hun produkten samen op de markt te brengen en zo een betere prijs te kunnen vragen. Omdat er op de atletiekbaan wedstrijden georganiseerd zullen worden voor de verschillende dorpen, zal deze op een belangrijke manier bijdragen aan beter onderling contact en verdere samenwerking stimuleren.

Enige plek om te ontspannen
Tot slot is het voor Nederlandse kinderen met een playstation, computer, verschillende sportclubs, televisie, speelgoed, muziekles etcetera heel moeilijk voor te stellen hoe de kinderen in de Andes leven. Voor hen lijkt daarom een atletiekbaan wellicht een overdreven luxe. Maar…de kinderen in El Alfarcito hebben echt NIETS! Elk kind heeft een kluisje van ongeveer 30 bij 50 centimeter om de kleren in op te bergen en dat is het..! Ze hebben geen speelgoed of apparaten. Hun leven bestaat uit werken in de school (schoonmaken, de moestuin bijhouden en de dieren verzorgen), lessen volgen, huiswerk maken en…. sport. Het voetbalveld, en straks hopelijk ook de atletiekbaan, is de enige plek waar ze zich als kinderen kunnen vermaken en even kunnen ontspannen. Ook om die reden dus heel erg belangrijk.

Niets doen is geen alternatief!
Ik voel me bij vlagen heel machteloos als mensen uit zo’n ongelofelijk rijk land als Nederland echt geloven dat we geen geld kunnen missen om anderen te ondersteunen. Anderen zeggen weer dat ze best geld willen geven, maar dat ze gewoon niet geloven dat de ontwikkelingssamenwerking nut heeft. En….stellen daar vervolgens niets tegenover! Geen alternatief…. Geen aanbod…. NIETS. Wat mij betreft is het prima als mensen constructief meedenken over hoe we beter kunnen zorgen voor meer gelijkheid en ontwikkeling. Het is namelijk echt heel moeilijk werk. Maar niets doen terwijl er zo veel gebrek is en er zo veel geleden wordt zou hoe dan ook geen optie moeten zijn. Ik hoop dat Nederland snel bij zinnen komt en ik hoop dat de kinderen bij de Lorenzschool goed hun best doen, zodat de kinderen in de Andes straks ook lekker kunnen sporten.

Advertisements

, , , , , ,

  1. #1 by Marcel on April 17, 2012 - 9:16 pm

    Whoooo wat is deze essentie goed verwoord.
    Sport = ontwikkeling bij uitstek! hier en zeker ook daar.

  2. #2 by Jasper on April 18, 2012 - 1:12 am

    Helemaal mee eens! Goed luisteren naar de community is essentieel in dat werk. Erg duidelijk geschreven en laten we de discussie blijven voeren in HOE we een bijdrage kunnen leveren aan het bestrijden van de vele vormen van armoede. Overigens is het NIET kunnen en willen geven ook een vorm van armoede…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: