Een klein stapje is soms groter dan je denkt

Begin dit jaar hebben we in Salta een 5-daagse training projectmanagement gegeven aan jongeren uit de Andes. Op een interactieve manier hebben de 25 deelnemers toen gebrainstormd over iets dat ze zouden willen opzetten in hun omgeving. De een ging bijles geven aan jongere kinderen, de ander wilde weer een workshop organiseren over houtbewerken. Tijdens de training hebben de deelnemers hun plan stap voor stap uitgewerkt.

Groeiend zelfvertrouwen
De meeste van de deelnemers hebben heel erg weinig opleiding gehad en worstelen met een gebrek aan zelfvertrouwen. Het was dan ook fantastisch om ze tijdens de training op te zien bloeien, terwijl ze langzaam maar zeker begonnen te geloven dat ze echt zelf een project zouden kunnen opzetten.

Eerste obstakels
Vorig weekend ben ik weer naar Salta gegaan voor een terugkomweekend, om te bespreken hoe het gaat met de projecten. Ik was er een paar dagen eerder en hoorde toen tot mijn verbazing dat een paar deelnemers twijfelden of ze wel wilden komen. Toen ik met ze bij elkaar zat bleek dat ze zich schuldig voelden omdat de meesten niet zo waren opgeschoten met hun projecten als ze hadden gewild. Na de nodige pep-talks besloten ze gelukkig om toch aan het weekend deel te nemen.

Trage start
Op zaterdag werd al snel duidelijk dat sommigen nauwelijks vooruit waren gekomen met hun project. Nou ben ik het als trainer, ook in Nederland, wel gewend dat er in de euforie van een training allerlei afspraken worden gemaakt waar daarna weinig van terecht komt. Maar hier verbaasde het me wel omdat de jongeren wel heel erg graag een project WILDEN doen.

Niet boven het maïsveld uit
Toen ik het gesprek erover begon kwamen eerst alle onvermijdelijke ‘excuses’ boven; het heeft inderdaad wel heel hard geregend dit jaar met verschillende overstromingen en mensen die hun huis zijn kwijtgeraakt, sommigen zullen het ongetwijfeld druk hebben gehad, maar na een tijdje gaf de een na de ander toe dat ze vooral gewoon niet zo goed durfden. Lang niet iedereen werd ook gesteund door zijn of haar omgeving. Er waren veel voorbeelden van ouders  en vrienden die het maar onzin vonden dat de deelnemer een leiderschapscursus ging doen. “Wat meen je je wel niet?” was een veelgehoorde reactie. En dat helpt natuurlijk niet als je je al onzeker voelt.

Het weekend was heel goed om problemen bespreekbaar te maken en de jongeren een kans te geven elkaar adviezen te geven en een hart onder de riem te steken. En voor mij was het een belangrijke leerervaring…

Valken en vliegtuigen
Maandag na de training ben ik met 2 deelnemers, Hugo en Ely, meegelopen naar hun afgelegen dorpje. Ze hadden me gezegd dat het 4 uur lopen zou zijn, maar met mijn onervaren Nederlandse benen liepen we bijna 6 uur door de brandende zon en prachtige landschappen. Ik stond onderweg stil om de roofvogels te bewonderen die vlak langs ons hoofd vlogen. Terwijl zij juist weer heel geanimeerd omhoog wezen toen er een vliegtuig voorbij kwam vliegen.

Een andere wereld
Het was fantastisch en leerzaam om een paar dagen in hun dorp te zijn en te ervaren wat een andere wereld het is. Er is daar geen stromend water of elektriciteit. De huizen staan heel ver uit elkaar (sommigen moeten wel 2 uur lopen om bij de eerste buren te komen) en de enige wat grotere gebouwen zijn de, van klei opgetrokken, kerk en de lagere school. Ik mocht overnachten in één van de slaapzaaltjes van de school.

‘Gezin’ met 20 tot 40 kinderen
Van de 40 kinderen die naar de lagere school gaan, wonen er 20 te ver weg om door de weeks naar huis te gaan. Zij wonen dus in de school bij het sympathieke echtpaar van leraren. Ik heb een diepe bewondering voor wat die twee mensen doen. Ze wonen met 20 kinderen in huis en geven met z’n tweeën les aan 40 kinderen van tussen de 5 en de 16 jaar. En dat met een minimum aan lesmateriaal. Pas rond half 12 ’s nachts werden de kinderen stil en de volgende ochtend waren de eersten om half 7 al weer op.

Zelf schoonmaken en eten verbouwen
Samen met de kinderen moeten de leraren verder ook de school schoonhouden en de moestuin, groente kas en konijnenhokken verzorgen. Dit is heel belangrijk omdat ze met het geld dat ze van de overheid krijgen de kinderen niet genoeg te eten kunnen geven. Het lijkt me onvermijdelijk dat er, met al deze taken, niet altijd even veel energie overblijft voor de lessen zelf….

 
Druk om succesverhalen
De ontwikkelingssector ligt flink onder vuur en de druk voelt vaak hoog om met succesverhalen te komen. Het weekend was voor mij op een bepaalde manier teleurstellend omdat ik hoopte dat meer deelnemers een project hadden neergezet. Maar ik begrijp wel, steeds iets beter, dat je een onderwijs vacuüm van generaties niet in een training van 5 dagen ‘oplost’. Het is een lange weg met kleine stapjes, en de deelnemers die het wel gelukt is om hun project uit te voeren, bewonder ik er des te meer om.

Advertisements

, , , , , , ,

  1. Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: