Werkweek in Argentinie

Na een maand fietsen door het spectaculaire Patagonie, was ik zeker in de verleiding om wat langer in het zuiden te blijven. Maar plichtsgetrouw heb ik toch besloten om meteen door te reizen naar Salta. Ik had ook wel erg veel zin om hier te gaan beginnen met het project.

Vanaf Salta is het ongeveer 1,5 uur reizen met de auto naar El Alfarcito, een klein dorpje in de Andes, waar sinds een paar jaar een school staat. Het gebouw doet tegelijkertijd dienst als een gemeenschapscentrum. Er worden workshops gegeven over gebruik van zonne energie, en handenarbeid, er is een kas voor groenten en een winkeltje waar mensen uit de hele regio hun handwerkartikelen kunnen verkopen. Onze Stichting, Che Amigo (www.cheamigo.nl) steunt deze school al een paar jaar en zo komt het dat we uitgenodigd zijn om tijdens hun wintervakantie in juli de gebouwen te gebruiken voor de workshop over leiderschap. Er gaan ook een paar jongeren uit de regio meedoen aan de training.

Het doel van mijn bezoek hier is aan de ene kant, om alle praktische dingen door te spreken, wat betreft ruimtes en logistieke dingen zoals koken en wassen, tijdens het programma en aan de andere kant om jongeren te vertellen over het programma en ze enthousiast te maken om zich op te geven. Ik had zelfs gehoopt dat het tijdens de twee weken hier al zou lukken om een selectie te maken van deelnemers, maar…. het loopt (natuurlijk) anders….:)

Een week geleden kwam ik laat aan in Salta en ben ik met wat backpackers uit het vliegtuig meegegaan naar een hostel. Na een onrustige nacht op een slaapzaal zonder ramen, maar met lekkende kraan en een schreeuwend meisje met nachtmerries onder mij in het stapelbed, kreeg ik het bericht dat het onmogelijk was om naar El Alfarcito te reizen. Doordat er extreem veel regen is gevallen dit jaar was een groot deel van de weg weggeslagen en niemand kon me vertellen wanneer er weer gereisd kon worden.

In mijn oververmoeide en nog planmatige toestand voelde ik me even de moed in de schoenen zakken. Ik word wel vaker overvallen door het gevoel dat de wereld in brand staat en dat ik met een emmertje wat rondloop, zonder te weten waar te beginnen, maar nu kon ik met mijn ‘emmertje’ niet eens in de buurt van de brand komen… zucht!

Gelukkig heb ik toen de fantastische beslissing genomen om weg te gaan uit het hostel en 25 euro extra te investeren in een eigen kamer in een heerlijk hotel. Toen ik de receptioniste vertelde dat ik net een maand door Patagonie had gefietst kreeg ik zelfs (naast een medelijdende blik) een gratis up grade, wat wil zeggen een kingsize bed en een badkamer met bad… Wat een feest, om na al die tijd weer eens een eigen badkamer te hebben! Na een siesta en een douche zag de wereld er alweer een stuk beter uit.

Na 2 dagen uitrusten, kleren wassen en een paar leuke afspraken met contactpersonen van het project, voelde ik me wel weer toe aan wat meer avontuurlijke stappen en dus heb ik via couchsurfing een logeeradres gevonden in Cerrillos een dorpje net buiten Salta. Mijn gastheer is een bijzonder figuur…; naast dat hij de apotheek runt (waar we nu dus ook slapen) en tabak verbouwt heeft hij ook een klein tatouage studio’tje, knoopt hij sjaals, houdt hij 9 bijenkolonien en heeft hij een soort magnetron om eieren uit te broeden. De tuin zit vol met kippen, ganzen, en nog wat exotische vogels waaronder een struisvogel jong dat ‘s nachts bij hem (of nu dus bij mij) in bed slaapt. Verder is hij fanatiek lid van de oppositie partij en houdt hij vlammende betogen tegen de heersende politiek. Het klikte meteen goed en het voelt fantastisch als iemand die je net ontmoet hebt je zomaar de sleutels aanbiedt van zijn huis, zijn auto en zijn fiets…. En je in zijn bed laat slapen met een struisvogel (en zelf op een matrasje ernaast gaat liggen).

Het was me overdag al opgevallen dat de tv de hele tijd aanstond en ik ben er inmiddels achter dat hier ook ‘s nachts nog uitgebreid wordt genoten van telenovelas (soaps) en spelprograma’s. Ook wordt er regelmatig in de kleine uurtjes aangebeld door mannen die een relationeel noodgeval hebben en Viagra willen kopen en krijgt de struisvogel zo nu en dan kuren. Al met al zijn het wat onrustige nachten, maar ik geniet er wel van om een tijdje mee te draaien in het dorpsleven. Ik ben al meegeweest met het sorteren van tabaksbladeren (het is oogsttijd) en ik heb in vol imker-ornaat honing geoogst. ‘s middags eten we bij zijn ouders en moet ik mijn best doen om de geanimeerde politieke discussies te volgens tussen Jose en zijn twee zussen, waarvan er een wel gelooft in de huidige regering, terwijl de andere ook lid is van de oppositie.

Afgelopen zaterdag kon ik eindelijk met de jeep van Padre Chifri mee de bergen in. Hoewel de school nog niet begonnen was en er dus geen jongeren waren, was het toch heerlijk om daar weer te zijn en de mensen die er werken te spreken. Het is zo hartverwarmend om te zien hoe letterlijk iedereen uit de gemeenschap zich inzet om alles daar draaiende te houden en hoe hartelijk en liefdevol ik daar steeds word ontvangen.

De volgende ochtend werd ik bij het ontbijt verrast door een bezoek van Didier, onze chauffeur van de fietsreis. Zijn brandweerwagen, die ons tijdens de hele fietstocht trouw heeft gevolgd en me regelmatig heeft opgepikt als ik even te moe was om door te fietsen, trok nogal wat bekijks. En iedereen was heel blij met alle spullen die we daar konden uitladen; matrasjes, tenten en al het overgebleven eten.

Na een hartelijk afscheid en de belofte dat ik dinsdag terug zou komen op de eerste schooldag, besloten Didier en ik om een toeristisch uitstapje te maken naar Cafayate, een dorpje zo’n 200 km verderop. Cafayate zelf stelt niet veel voor, maar de tocht door de gekleurde rotsen ernaartoe is spectaculair. En we hadden geluk dat er feest bleek te zijn in het dorp waar we overnachtten. Rond een uur of tien liep de hoofdstraat opeens vol met dansende en trommelende mensen en, om onduidelijke reden, bekogelden jong en oud elkaar met water en bloem.

Inmiddels ben ik weer terug in de apotheek in Cerrillos. Vanochtend om 7 uur kwam de Padre me ophalen om naar El Alfarcito te gaan om dan eindelijk een paar van de jongeren te ontmoeten. Maar helaas… bij de ingang van de bergweg, bleek dat er toch weer een overstroming was geweest en we niet door konden rijden. We hebben daar een tijd staan wachten met een heleboel andere auto’s. Het was wel een gezellige toestand. Iedereen kent de Padre hier dus er werd volop gekletst en mate gedronken. Mate (je zegt maatee) is een soort bittere thee die in een bekertje met een tuitje van de een aan de ander wordt doorgegeven. Ik moest er even aan wennen dat iedereen uit hetzelfde tuitje drinkt, maar inmiddels zit ik er helemaal in:)

Na 2 uur rondhangen en voorgesteld te zijn aan alle leraren (die dus ook niet omhoog konden), werd duidelijk dat het nog wel even kon gaan duren tot de weg weer open zou gaan (en ‘even’ kan hier alles betekenen, van een paar uur tot een paar dagen….) en dus ben ik weer terug in de apotheek met struisvogeljong. Gelukkig kan ik vanmiddag wel aanschuiven bij een bijeenkomst van een paar van de studenten hier in de buurt, dus dat is in elk geval een stap in de goede richting.

Al met al een intense eerste werkweek, waarin goed duidelijk is geworden wat de uitdagingen zijn bij dit project. Plannen  heeft eigenlijk nauwelijks zin in deze context. De enige manier om iets gedaan te krijgen is om er open in te gaan en zoveel mogelijk gebruik te maken van de situatie zoals die is. Zo heb ik de afgelopen week nog geen leerling gezien, maar wel heel veel kunnen praten met alle mensen van de organisatie en ze (denk ik) behoorlijk enthousiast kunnen maken voor het programma. En ik ben veel te weten gekomen over de omgeving, de politieke situatie en de lokale omstandigheden. Allemaal dingen die op de lange termijn, waarschijnlijk zeker zo waardevol zijn als een goedlopende selectieprocedure van deelnemers zou zijn geweest. En… (niet onbelangrijk) ik heb een hartstikke leuke week gehad:)

Nog een paar dagen hier en dan vrijdag op naar de volgende stop…: La Paz, Bolivia. Voor ruim een week voorbereiding met het team van trainers.

This slideshow requires JavaScript.

Advertisements
  1. Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: