Fietsen naar Vuurland

This slideshow requires JavaScript.

Het lijkt al veel langer dan een maand geleden dat ik na een busreis van ruim 24 uur met reisbegeleiders Pascal en Wilfred aankwam in Bariloche de San Carlos. Dat ik me uitrekte op het busstation, mijn fiets in elkaar zette en langs het meer de stad in reed. Er is sindsdien alweer zo veel gebeurd.

We hadden in Bariloche een paar dagen de tijd om de belangrijkste dingen voor te bereiden; matrasjes bestellen, eten kopen en met onze fantastische en ervaren chauffeur de reis op hoofdlijnen doorspreken. En toen begonnen de deelnemers binnen te druppelen.

Op de dag van vertrek verzamelde zich voor het hotel een zee van glanzende, supergeveerde, hightech, mega fietsen, met bijbehorende fietsers in vol ornaat. Mijn flodderbroekje en gympjes staken een beetje sjofel af tussen de klikschoentjes en lycra pakjes en zoals verwacht wekte mijn enigszins verroeste stalen stadsros de nodige hilariteit….

Het duurde even voordat alle tassen ingeladen alle fietsen bijgesmeerd en alle fietsers opgestapt waren maar toen kon het avontuur beginnen En wat voor avontuur…! We zouden ruim 2000 km afleggen op reis naar het ´einde van de wereld´. Onderweg zouden we alle seizoenen trotseren; kou en mist, brandende zon, regen en vooral…de hardste wind die je je kan voorstellen. Het grootste gedeelte van de weg uiteraard op de fiets, maar een geruststellende gedachte om te weten dat we op elk moment konden rekenen op onze omgebouwde brandweerwagen. Wie het even zat was, van z´n fiets viel of niet meer verder kon, kon zijn fiets op het dak laden en instappen.

Nu ik erop terugkijk heb ik het gevoel of ik wel 6 verschillende reizen heb gemaakt. Het was zo ongelofelijk afwisselend. Ik heb enorm genoten van de Carretera Austral in Chile. Heerlijk om me zo klein te voelen tussen die enorme regenwouden, meren, en besneeuwde bergtoppen. Maar ook de pampas vond ik fantastisch. Ik was van tevoren gewaarschuwd dat je als fietser, al na twee dagen rijden door die eindeloze vlaktes, geen pampa meer kan zien, maar het heeft mij geen seconde verveeld. Juist als je fietst zie je hoeveel kleuren er zijn tussen al die kleine struikjes en het is heerlijk om 360 graden om je heen te kunnen kijken en alleen maar ruimte te zien met daarboven spectaculaire luchten….

Hoe verder we naar het zuiden kwamen hoe meer we nieuwsgierig werden nagekeken door kuddes Guanacos, een elegante en wat kleinere versie van de Lama. En boven onze hoofden zweefden regelmatig condors. Prachtig om die enorme vogels zo moeiteloos op de lucht te zien zweven…

Toen we eenmaal met de pont de straat van Magellanes waren overgestoken kreeg ik echt het gevoel dat ik naar het einde van de wereld aan het rijden was. Ik voelde me heel dankbaar dat we van noord naar zuid reden en niet andersom. Met een flinke storm in de rug vlogen we door het uitgestrekte duinlandschap, terwijl onze tegenliggers (meestal enorm zwaarbepakte stelletjes) verwoed vochten om een beetje vooruit te komen. Ik vermoed dat meer dan één relatie gesneuveld is op ´Patagonie met tegenwind´.

Uiteindelijk kwamen we een dag eerder dan gepland aan op onze eindbestemming Ushuaia en toen begon het proces van afscheidnemen. Ik zou er niet zo snel aan gedacht hebben om met een groepsreis mee te gaan. Voor mij is het belangrijkste van vakantie juist dat elke dag helemaal ongepland is. Dat ik wakker word en dan zelf kan beslissen wat ik wel en niet doe. En toch is het me wel goed bevallen.

Het is een enorme luxe om ´s ochtends je tent uit te komen en meteen verwelkomd te worden door de geur van versgebakken eieren. En mijn fiets heeft genoten van zijn dagelijkse vertroeteling door Pascal. Elke ochtend werd hij helemaal nagekeken en schoongemaakt.Geen overbodige luxe bij al dat onverharde terrein, maar ik zou er zelf waarschijnlijk nooit aan gedacht hebben.

En het was ook bijzonder om bijna een maand zo intensief op te trekken met zo´n diverse groep mensen. Het was een enorme mix van leeftijden (ik was met 33 jaar de jongste, Tonni met 75 jaar de oudste) en achtergronden, met één grote overeenkomst, namelijk dat we allemaal dol zijn op fietsen.

In Ushuaia heb ik na in totaal ruim 10.000 km ook afscheid genomen van mijn trouwe fietsje. Het was te ingewikkeld om hem helemaal mee te slepen en dus heb ik hem kado gegaan aan een aardige Argentijnse jongen die er dolblij mee was. Leuk idee dat mijn stalen ros nu nog rondrijdt op zo´n exotische plek.

Advertisements
  1. Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: