Stilte in de storm

Oudjaarsavond 2010; terwijl overal in Nederland de champagne opengetrokken wordt en de eerste vuurpijlen de lucht ingaan, lig ik al vanaf 21.00 uur in diepe slaap. En als de volgende dag rond  4.00 uur mijn vrienden zwabberend op weg gaan naar huis en Amsterdam nog na smeult, klinkt bij ons in België de gong ten teken dat het tijd is voor de ochtend  meditatie. We zijn precies halverwege de 10-daagse meditatie cursus. Vijf dagen in het oude en vijf dagen in het nieuwe jaar…

De eerste paar dagen vallen me meestal het zwaarst. Dan doen we concentratie oefeningen om onze ‘monkey mind’ wat tot rust te brengen. Door zo lang stil te zitten wordt het pijnlijk duidelijk hoe ongecoördineerd mijn gedachten over elkaar heen rollen en zonder samenhang van de hak op de tak springen.

Het doet me denken aan een kinderprogramma dat ik vroeger keek over een jongen die een zelfgemaakte walkman had waarmee hij gedachten van mensen kon afluisteren. Hij ging bij ze in de buurt zitten en als hij dan de koptelefoon opzette dan kon hij precies horen wat ze dachten. Het is te hopen voor deze jongen dat hij nooit met zijn walkman in de buurt van mijn hoofd komt, wat hij zou spontaan gek worden van al het door elkaar gekakel. In mijn hoofd is het namelijk nooit, maar dan ook nooit ook maar één seconde stil.

Na vier dagen, tot vervelens toe, op mijn ademhaling gelet te lijkt er iets meer rust in de chaos te komen en kan ik beginnen met mediteren. Vipassana is een redelijk ‘hard core’ meditatietechniek. In het kort komt het erop neer dat je stil zit, observeert wat er in je lichaam gebeurt zonder ergens op te reageren. Dus als je pijn in je rug krijgt dan constateer je dat het pijn doet, je geeft het je volledige aandacht, maar je gaat niet verzitten. En dat hou je steeds een uur lang vol….

Ik merk dat er een hardnekkig misverstand is over mediteren. Mensen vragen mij na een retraite vaak of ik ‘lekker gemediteerd’ heb. Ik begrijp die vraag wel, want als je iemand ziet mediteren dan ziet dat er van buiten af vaak heel vredig en ontspannen uit. Wellicht is dat het ook voor een verlichte Buddha. Maar voor een gewone sterveling zoals ik is mediteren behoorlijk hard werken. Al zittend komen er een hoop stormen voorbij. Door daar niet op te reageren verliezen ze op gegeven moment  hun grip en het resultaat daarvan is ongelofelijk.

Na tien dagen afzien heb ik het gevoel of ik grote schoonmaak heb gehouden. Ik voel me blijer en lichter en ben weer wat onzekerheden en complexen armer. Onze leraar vergelijkt de meditatiecursus met een diepgaande operatie van de ziel. Iemand die een zware operatie heeft ondergaan zal niet zo snel zeggen dat hij ‘zo lekker geopereerd is’, maar na afloop is hij wel blij dat z’n abces verwijderd is. Zo ben ik ook elke keer weer blij dat ik naar het centrum gekomen ben. En ook heel blij als ik na afloop weer naar huis kan.

En nu de laatste loodjes voor vertrek…. Er zijn opeens onverwachts veel dingen die geregeld moeten worden, mensen die ik nog graag wil zien en voorbereidingen voor het werk daar. Nog niet makkelijk om in al die drukte de stilte van de meditatie vast te houden. Gelukkig kan ik straks lekker bijkomen, want voordat het echte werk begint ga ik mee als Spaans-sprekend ‘manusje de todo’ op een avontuurlijke fietstocht door Patagonia. Na deze intensieve innerlijke reis ben ik wel toe aan het volgende avontuur. Eind februari staan er als het goed is wat mooie foto’s van gletsjers en bergen op deze site.

Advertisements
  1. Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: