The road not taken…

wat, waar en hoe

Een van mijn favoriete gedichten is ‘The road not taken’ van Robert Frost. Hij loopt hierin door een bos en komt bij een kruispunt van twee wegen. Allebei de wegen trekken hem aan. De een is uitgesleten, de ander is ruig en bijna dichtgegroeid, maar allebei zijn ze op hun eigen manier aantrekkelijk en hij weet dat als hij de een kiest, hij de ander misloopt… Het één leidt tenslotte tot het ander.

Het is nu zo’n vier jaar geleden dat ik werd uitgenodigd door een, toen voor mij nog onbekende Boliviaanse dame, om wat te gaan drinken op de Bilderdijkstraat in Amsterdam. Ze had gehoord over de trainingen die ik gaf over leiderschap en integratie en dacht dat dit misschien ook iets was voor haar NGO in La Paz. Inmiddels ken ik Geraldine behoorlijk goed en ben ik diep onder de indruk van wat zij op haar jonge leeftijd al voor elkaar heeft gekregen. In reactie op de enorme verdeeldheid in Bolivia, met name tussen mensen van het hooggebergte en mensen van het laagland heeft zij, op 22 jarige leeftijd, de stichting W.H.Y. opgericht. W.H.Y. brengt verschillende bevolkingsgroepen bij elkaar en zet zich in voor dialoog en integratie.

De afgelopen jaren hebben verschillende leden van W.H.Y. in Nederland de trainingen bijgewoond en ben ik twee keer in Bolivia geweest om hun trainers op te leiden en te coachen. In januari 2011 geven ze helemaal zelfstandig een conferentie met workshops voor 40 mensen uit heel Bolivia.

Nadat ik daar afgelopen zomer was heb ik met Che Amigo een paar inspirerende projecten bezocht in Argentinië en toen is het idee ontstaan om het succes door te geven. Daarom komen in juli 2011 een aantal van de trainers uit Bolivia naar Salta, Argentinië om een 5-daagse training te geven aan jongeren uit drie verschillende sociale opleidingsprojecten.

Ik heb besloten om de eerste helft van 2011 naar Latijns  Amerika te gaan om, onder andere, de training voor te bereiden. Dit betekent dat ik veel op pad zal zijn om het programma op te stellen en met de trainers te werken in Bolivia, om fondsen te werven en om de organisaties in Argentinië te ondersteunen bij de selectie en de voorbereiding van deelnemers. Ik wil mijn tijd verder gebruiken om me te oriënteren op een ander, groter project dat tot nu toe nog vooral in mijn hoofd bestaat.

Als ik nu zo op mijn oude slaapkamer bij mijn ouders zit en kijk naar de 7 dozen, die er over zijn van mijn totale bezit, dan overvalt me af en toe het gevoel van ‘waar ben ik eigenlijk mee bezig?!’ Ik zal mijn lieve vriendinnen af en toe best wel missen en ook wel eens verlangen naar een weekendje met de familie. Natuurlijk baal ik als ik straks niet bij Oerol ben en als ik de klimweekendjes in België misloop. Het zal best wel eens moeilijk zijn om geen eigen huis te hebben en telkens op iemands bank te moeten slapen. Maar ik kijk ook heel erg uit naar het avontuur.

Het is zo heerlijk om te werken met zulke ondernemende en betrokken mensen en te trainen op onderwerpen die zo actueel zijn. Af en toe is het behoorlijk improviseren daar, maar stiekem vind ik het wel wat hebben om te trainen bij kaarslicht omdat het stroom uitvalt of om met z’n allen in een piepklein kamertje gepropt te zitten omdat we het anders te koud hebben. En zoals Robert Frost zegt…;

I shall be telling this with a sigh
Somewhere ages and ages hence:
two roads diverged in a wood, and I —
I took the one less travelled by,
And that has made all the difference.

Advertisements
  1. Leave a comment

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: